''Φτιάχνοντας τό μικρό τοῦτο ἔργο, εἶχα στόν νοῦ μου τούς «Ὕμνους στήν Νύκτα» τοῦ ἀντιδημοκράτη Νοβάλις. Μαζί καί τί ἔγραφε ὁ μαγικός ἰδεαλιστής στόν Γκαῖτε: πώς τό δέντρο, σ’ αὐτόν, μποροῦσε νά γίνη μιά ἀνθίζουσα φλόγα, μιά φωτιά, πού λουλουδιάζει.

Κι ἔτσι, ἀπ’ τό φλογερό λουλούδι ἐκεινοῦ, ἔφτασα ἀγάλι ἀγάλι στό φλογερό δέντρο τῶν ἀπογόνων του. Ὄχι σ’ αὐτό κάποιων παγγερμανιστῶν, πού, σφάλλοντας, ἐθυσίασαν τήν ζωή ἀθώων πατριωτῶν, ἀλλά στό δέντρο τῶν εὐρωπαϊστῶν, πού, ὡς κατακτηθέντες, ἐθυσίασαν στίς ἐσχατιές τῆς μεγάλης νύκτας τήν φλόγα τῆς δικῆς τους ζωῆς γιά τήν Εὐρώπη τῶν Πατρίδων''.

Π.Α.

Μια αλλιώτικη ιστορία... για κείνους που γιορτάζουν μέσα σε χαρακώματα πολέμου… Για κείνους που, όταν όλοι και όλα γύρω τους χάνονται, αντέχουν και κρατούν ζωντανή την Πίστη και την Ελπίδα… Για κείνους που στα βάθη της Μεγάλης Νύχτας, με τα μάτια της ψυχής τους διακρίνουν τον Ήλιο που θ’ ανατείλει…

Και που, πάντα, μέσα απ’ το σκοτάδι, επιστρέφουν φωτεινοί, λαμπαδηφόροι, νικηφόροι ….